ယ်။ လူတွေက ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဆွဲယူပြီး လမ်းပေါ်ထွက်လာကြပေမယ့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားတွေ အမြဲတမ်း ကျန်နေတတ်ကြတယ်။ မိုးရွာမလား မရွာဘူးလား မသေချာတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ သန္တာက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သေးသေးလေးထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမ […]
မ်း တိတ်တိတ်လေး နာကျင်နေတတ်တယ်။ လမ်းမပေါ်က လူတွေက ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် အလျင်လိုလို လုပ်နေကြပေမယ့် မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ရာကို လက်လွတ်မချင်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်မျိုး မျက်နှာပြင်ပေါ်တက်နေတတ်ကြတယ်။ အဲဒီညနေခင်းတစ်ခုမှာပဲ မင်းသိပ်မသတိထားမိဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းသွားစေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို အေးနွယ် တွေ့ခဲ့တယ်။
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရွာပြီးနောက် မနက်ခင်းတွေဟာအမြဲတမ်း အေးမြပြီး တိတ်ဆိတ်နေတတ်တယ်။အဲဒီလို မနက်ခင်းတစ်ခုမှာသီရိ က ဘတ်စ်ကားစောင့်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖုန်းမရှိဘူး။ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့မဖျက်နိုင်သေးတဲ့ နာမည်တစ်ခု အမြဲတမ်း လည်ပတ်နေတယ်— ကိုလင်း။ သီရိက စာရေးဆရာမဖြစ်ချင်သူ။စကားနည်းပြီး ခံစားချက်တွေကို စာနဲ့ပဲ
“နှလုံးသားတွေ ဆုံတဲ့ လမ်းဆုံ” ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာကော်ဖီဆိုင် “လမ်းဆုံ” ကို လူတွေ စုဝေးလာကြတယ်။အဲဒီဆိုင်လေးက လူတိုင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဆုံတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သီရိ က စာရေးဆရာမဖြစ်ချင်သူ။စကားနည်းပေမယ့် စိတ်က အရမ်းနူးညံ့တယ်။ ကိုလင်း က
မြန်မာအချစ်ဝတ္ထု — လေညင်းကြားက မင်းနာမည် ညနေခင်းလေညင်းက သင်္ကြန်လမ်းမကြီးအပေါ်ကို သဲသဲလေး ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အချိန်၊ မင်းကို ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တာပါ။ လူအုပ်ကြားထဲမှာ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တိတ်တိတ်လေး ပြောနေသလို၊ အလင်းနည်းနည်းနဲ့ပဲ လင်းနေခဲ့တယ်။ ငါက ကော်ဖီဆိုင်လေးရဲ့ ထောင့်မှာ
မြန်မာဝတ္ထု — မိုးရွာသည့်နေ့များအကြား အချစ်ရဖို့ ပုံကိုနှိပ်ပါ 💕 မိုးတိမ်တွေဟာ အင်းလေးကန်ပေါ်ကို မီးခိုးရောင်အလွှာအလွှာနဲ့ ဖုံးလွှမ်းလာတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ဒီဝတ္ထုက စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကန်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မိုးစက်တွေ ကျလာတဲ့အသံက သာမန်မိုးရွာ သံမဟုတ်ဘဲ အရင်ကတည်းက စောင့်နေခဲ့သလို၊