“နှလုံးသားတွေ ဆုံတဲ့ လမ်းဆုံ”
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ
ကော်ဖီဆိုင် “လမ်းဆုံ” ကို လူတွေ စုဝေးလာကြတယ်။
အဲဒီဆိုင်လေးက လူတိုင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဆုံတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သီရိ က စာရေးဆရာမဖြစ်ချင်သူ။
စကားနည်းပေမယ့် စိတ်က အရမ်းနူးညံ့တယ်။
ကိုလင်း က ဓာတ်ပုံဆရာ။
လူတွေ မမြင်မိတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ကင်မရာနဲ့ ဖမ်းတတ်သူ။
မေခင် က သီရိရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း။
အမြဲ ပြုံးနေပြီး အချစ်ကို ယုံကြည်နေတုန်းပဲ။
အောင်မင်း က မေခင်ကို တိတ်တိတ်ချစ်နေတဲ့ ဂီတသမား။
သူ့ရဲ့ သီချင်းတိုင်းမှာ မေခင်နာမည် မပါဘဲ မေခင်အကြောင်းတွေ ပါနေတယ်။
ကိုနန္ဒာ က ကော်ဖီဆိုင်ပိုင်ရှင်။
အရင်တုန်းက အချစ်ကြောင့် နာကျင်ခဲ့သူမို့
လူငယ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်အချစ်ကို သတိရနေတတ်တယ်။
တစ်နေ့မှာ
ကိုလင်းက သီရိကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် တောင်းလိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေသလိုပဲ”
အဲဒီစကားကြောင့် သီရိရဲ့ နှလုံးသား တုန်ခါသွားတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့
အောင်မင်းက မေခင်အတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ် ရေးနေတယ်။
ဒါပေမယ့် မေခင်က သူ့ကို သူငယ်ချင်းအနေနဲ့ပဲ မြင်နေသေးတယ်။
ညတစ်ည
ကိုနန္ဒာက ကော်ဖီဆိုင်ပိတ်ချိန်မှာ ပြောလိုက်တယ်—
“အချစ်ဆိုတာ မပြောရဲလို့ လက်လွတ်သွားရင်
အမှတ်တရအဖြစ်ပဲ ကျန်ရစ်သွားတတ်တယ်”
အဲဒီညမှာပဲ
ကိုလင်းက သီရိကို လက်ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်တယ်—
“ငါ မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ပါချင်တယ်”
အောင်မင်းကလည်း
မေခင်အတွက် သီချင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက်ဆိုပြလိုက်တယ်။
မေခင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်လာတယ်။
ကော်ဖီဆိုင် “လမ်းဆုံ” မှာ
လူတိုင်းရဲ့ အချစ်တွေက မတူကြပေမယ့်
တူညီတာကတော့—
ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချစ်နိုင်ဖို့ပဲ။