ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရွာပြီးနောက် မနက်ခင်းတွေဟာ
အမြဲတမ်း အေးမြပြီး တိတ်ဆိတ်နေတတ်တယ်။
အဲဒီလို မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ
သီရိ က ဘတ်စ်ကားစောင့်နေခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖုန်းမရှိဘူး။
ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့
မဖျက်နိုင်သေးတဲ့ နာမည်တစ်ခု အမြဲတမ်း လည်ပတ်နေတယ်—
ကိုလင်း။
သီရိက စာရေးဆရာမဖြစ်ချင်သူ။
စကားနည်းပြီး ခံစားချက်တွေကို စာနဲ့ပဲ ပြောတတ်သူ။
သူမရဲ့ ကမ္ဘာက သေးသေးလေးပေမယ့်
တစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် အကုန်ပေးတတ်တဲ့ လူမျိုး။
ကိုလင်းက ဓာတ်ပုံဆရာ။
လူတွေ မမြင်မိတဲ့ အချိန်လေးတွေကို
ကင်မရာနဲ့ ဖမ်းတတ်တဲ့သူ။
သူ့ရဲ့ ပြုံးပုံက လွယ်လွယ်နဲ့
လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို ယုံကြည်စေတတ်တယ်။
သူတို့ တွေ့ခဲ့ကြတာ
ကော်ဖီဆိုင် “လမ်းဆုံ” မှာ။
(၁)
“မင်းက ဒီဆိုင်ကို အမြဲလာတတ်လား”
ကိုလင်း မေးလိုက်တဲ့အခါ
သီရိက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“စာရေးချင်တဲ့အချိန်ဆို ဒီမှာပဲ”
အဲဒီစကားက အစပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့
နောက်တစ်ပတ်
နောက်တစ်လ…
သူတို့ အတူ ထိုင်ပြီး
မိုးအကြောင်း၊ ဓာတ်ပုံအကြောင်း၊
မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အိပ်မက်အကြောင်းတွေ ပြောကြတယ်။
မေခင်
သီရိရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက
အမြဲ ပြောတတ်တယ်—
“နင် အချစ်မိနေပြီထင်တယ်”
သီရိက မငြင်းဘူး။
ဒါပေမယ့် မဝန်ခံဘူး။
(၂)
ကိုလင်းရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ
သီရိ မသိသေးတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။
နန်းခင်။
နန်းခင်က ကိုလင်းရဲ့ အရင်ချစ်သူ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့ပြီး
အနာဂတ်ကိုတောင် စီစဉ်ပြီးသား။
နန်းခင်က ပြန်လာတဲ့အခါ
ကိုလင်း မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
“မင်းကို မဆုံးရှုံးချင်လို့”
ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့
သီရိကို အမှန်တရား မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။
(၃)
တစ်နေ့မှာ
ကိုလင်းက ပြောလိုက်တယ်—
“ငါ နိုင်ငံခြားသွားရမယ်
ဓာတ်ပုံပြပွဲအတွက်”
သီရိ ပြုံးလိုက်ပေမယ့်
နှလုံးသားထဲမှာတော့ အေးသွားတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ”
သူမ မေးလိုက်တယ်။
ကိုလင်း ခဏတိတ်သွားပြီး
“မသိသေးဘူး” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီနေ့ည
သီရိက စာရေးခဲ့တယ်—
“အချစ်ဆိုတာ
ထွက်သွားမယ့်လူကို
မတားရဲတဲ့ စိတ်တစ်ခုလား”
(၄)
ကိုလင်း သွားတဲ့နေ့
မိုးရွာနေတယ်။
သီရိ မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။
မေခင်က ဖုန်းခေါ်ပြီး—
“နင် မလာဘူးလား”
လို့ မေးတဲ့အခါ
“မလာနိုင်ဘူး
ငါ့စိတ် မရဲဘူး”
လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ကိုလင်း လေယာဉ်ပေါ်တက်သွားတဲ့အချိန်
သီရိက ကော်ဖီဆိုင် “လမ်းဆုံ” မှာ
တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့တယ်။
(၅)
နိုင်ငံခြားမှာ
ကိုလင်း နန်းခင်နဲ့ ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။
အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ
သူ သိနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အလေ့အကျင့်တွေ၊ အမှတ်တရတွေက
လွယ်လွယ် မပျောက်ဘူး။
သီရိနဲ့ ဖုန်းပြောချင်တဲ့အချိန်တိုင်း
စကားတွေ ပိုနည်းလာခဲ့တယ်။
သီရိ သတိထားမိတယ်။
ဒါပေမယ့် မမေးရဲဘူး။
(၆)
တစ်ည
သီရိက နန်းခင်ရဲ့ နာမည်ကို
ကိုလင်းရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်
မိုးမရွာဘူး။
ဒါပေမယ့်
သီရိရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ မိုးတိမ်တွေ ကျလာခဲ့တယ်။
“ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ”
သီရိ မေးလိုက်တဲ့အခါ
ကိုလင်း မဖြေခဲ့ဘူး။
အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက
အမှန်တရားထက် ပိုနာကျင်စေခဲ့တယ်။
(၇)
သီရိ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
စာတစ်စောင်ပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်—
“ငါ့ကို မချစ်တော့လည်း
အမှန်တရားတော့ ပေးသင့်တယ်
မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားတွေက
အချစ်ထက် ပိုနာတယ်”
ကိုလင်း ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ
ကော်ဖီဆိုင် “လမ်းဆုံ” က
အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။
သီရိ မရှိတော့ဘူး။
မေခင်လည်း မလာတော့ဘူး။
(၈) — နောက်ဆုံး
နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက်
ကိုလင်းက ဓာတ်ပုံပြပွဲတစ်ခု ဖွင့်တယ်။
နံရံတစ်ဖက်မှာ
ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ—
ကော်ဖီဆိုင်မှာ
စာရေးနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။
အောက်မှာ စာကြောင်းလေးတစ်ကြောင်း—
“မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို
အခုထိ ငါ ပြန်မတွေ့နိုင်သေးဘူး”
အဲဒီနေ့
သီရိကတော့
တခြားမြို့တစ်မြို့မှာ
စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ် ရေးနေခဲ့တယ်။
အချစ်မပါဘဲ
အမှတ်တရတွေ မဖျက်နိုင်တဲ့ စာအုပ်။
💔
အချစ်ဆိုတာ
မဆုံးရှုံးခင် ပြောရဲဖို့လိုတယ်။
မဟုတ်ရင်
အမှတ်တရအဖြစ်ပဲ ကျန်ရစ်သွားတတ်တယ်။