မ်း တိတ်တိတ်လေး နာကျင်နေတတ်တယ်။ လမ်းမပေါ်က လူတွေက ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် အလျင်လိုလို လုပ်နေကြပေမယ့် မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ရာကို လက်လွတ်မချင်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်မျိုး မျက်နှာပြင်ပေါ်တက်နေတတ်ကြတယ်။ အဲဒီညနေခင်းတစ်ခုမှာပဲ မင်းသိပ်မသတိထားမိဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းသွားစေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို အေးနွယ် တွေ့ခဲ့တယ်။
အေးနွယ်က ဘတ်စ်ကားနောက်ဆုံးခုံမှာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး လက်ထဲမှာ အလုပ်စာရွက်တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ နေ့တိုင်းလိုပဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာ၊ ဒါပေမယ့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ မပြောနိုင်သေးတဲ့ အိပ်မက်တွေ ရှိနေသလို ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန် ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လာတဲ့ ကိုဟိန်းက သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး မတော်တဆ လက်ချင်းတိုက်မိခဲ့တယ်။ အေးနွယ် တောင်းပန်လိုက်တဲ့ အသံက တိတ်တိတ်လေးပေမယ့် ကိုဟိန်းရဲ့ နားထဲမှာတော့ ထူးထူးခြားခြား ကြာရှည်ကျန်နေခဲ့တယ်။
ကိုဟိန်းက မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ ဆေးရုံတစ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူနာမှတ်တမ်းရေးသားသူ။ လူနာတွေကို ကုသပေးတဲ့သူမဟုတ်ပေမယ့် နေ့တိုင်း လူတွေ နာကျင်မှုကို စာရွက်ပေါ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ရင်း ကြည့်နေရတဲ့ လူမျိုး။ အဲဒီလို လူတစ်ယောက်အတွက် အေးနွယ်ရဲ့ ပြုံးပြုံးမပြုံးပြုံး မျက်နှာက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ သက်သာမှုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ မကြာခဏ တွေ့ဖြစ်လာတယ်။ စကားတွေ များများ မပြောကြပေမယ့် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကို သတိထားမိလာကြတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အေးနွယ် ပင်ပန်းနေတဲ့နေ့တွေမှာ ကိုဟိန်းက ရေဘူးတစ်ဘူး တိတ်တိတ်လေး ထိုးပေးတတ်တယ်။ အေးနွယ်ကလည်း ကိုဟိန်းရဲ့ လက်တွေ တုန်နေတာကို မြင်တိုင်း မေးချင်ပေမယ့် မမေးရဲဘူး။
အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ကြီးကြီးမားမား စတင်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ တိတ်တိတ်လေး နေရာယူသွားတတ်တယ်။ အေးနွယ်နဲ့ ကိုဟိန်းအကြားမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ မည်သူမှ “ချစ်တယ်” လို့ မပြောခဲ့ကြပေမယ့် တစ်နေ့ မတွေ့ရရင် စိတ်မအေးတော့ဘူးဆိုတာကိုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး သိနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုဟိန်းရဲ့ ဘဝထဲမှာ အေးနွယ် မသိသေးတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ နာမကျန်းဖြစ်နေတယ်။ ကုသမှုက မရှည်သေးဘူးလို့ ဆရာဝန်တွေ ပြောပေမယ့် အချိန်ကတော့ များများ မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ ကိုဟိန်း ကိုယ်တိုင် သိနေခဲ့တယ်။ သူ အေးနွယ်ကို ပြောချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အေးနွယ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်ကို ဖျက်ဆီးမိမှာ ကြောက်လို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာ ကိုဟိန်းက ဘတ်စ်ကားပေါ် မလာတော့ဘူး။ နောက်တစ်နေ့လည်း မလာဘူး။ အေးနွယ် စိတ်မအေးတော့ဘူး။ ဖုန်းနံပါတ် မလဲခဲ့ကြလို့ ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို “အလုပ်များလို့ မလာတာပဲ” လို့ ပြောပြီး သွားလာနေခဲ့ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု လွတ်သွားသလို ခံစားနေရတယ်။
တစ်ပတ်အကြာမှာ အေးနွယ် ဆေးရုံတစ်ရုံရဲ့ ဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ ကိုဟိန်းရဲ့ နာမည်ကို ကြေညာစာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ လူနာအဖြစ် မဟုတ်ဘူး။ “ကွယ်လွန်” ဆိုတဲ့ စာကြောင်းနဲ့အတူပါလာတယ်။ အေးနွယ် အဲဒီအချိန် မငိုခဲ့ဘူး။ အသံမထွက်ဘူး။ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တိတ်သွားသလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။
နောက်တစ်နေ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်တဲ့အခါ ကိုဟိန်း မရှိတော့ဘူး။ သူ ထိုင်ခဲ့တဲ့နေရာက အခုတော့ အလွတ်နေတယ်။ အေးနွယ် လက်ထဲက စာရွက်တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး မျက်လုံးပိတ်လိုက်တယ်။ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကိုဟိန်းကို ပြောချင်ခဲ့တဲ့ စကားက စကားအဖြစ် မထွက်ခဲ့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေ မပြောဖြစ်လိုက်တဲ့ စကားတစ်ကြောင်းကြောင့်ပဲ ဘဝတစ်လျှောက် နာကျင်စေတတ်တယ်ဆိုတာကို အေးနွယ် အဲဒီနေ့မှာ နားလည်သွားခဲ့တယ်။
မိုးကတော့ နောက်ကျပြီးမှ ရွာလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုဟိန်း မရှိတော့တဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ အဲဒီမိုးက အေးနွယ်အတွက် ဘယ်တော့မှ မအေးနိုင်တော့ဘူး။