မြန်မာအချစ်ဝတ္ထု — လေညင်းကြားက မင်းနာမည်
ညနေခင်းလေညင်းက သင်္ကြန်လမ်းမကြီးအပေါ်ကို သဲသဲလေး ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အချိန်၊ မင်းကို ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တာပါ။ လူအုပ်ကြားထဲမှာ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တိတ်တိတ်လေး ပြောနေသလို၊ အလင်းနည်းနည်းနဲ့ပဲ လင်းနေခဲ့တယ်။ ငါက ကော်ဖီဆိုင်လေးရဲ့ ထောင့်မှာ စာရေးနေသူ၊ မင်းက မိုးရေစက်တွေကို မကြောက်ဘဲ လမ်းဖြတ်လာသူ။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးမရွာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲမှာ မိုးစတင်ရွာခဲ့တယ်။
မင်းနာမည်က မခင်သဇင်။ ငါ့နာမည်က ကိုနေလင်း။ နာမည်နှစ်ခုက လေညင်းကြားထဲမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ စကားတွေ၊ အပြုံးတွေ၊ မကြားရတဲ့ အမေ့မေ့သံတွေ အဖြစ် ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ မင်းက ပန်းချီဆွဲတတ်တယ်၊ ငါက စာရေးတတ်တယ်။ အရောင်နဲ့ စကားလုံးတွေဟာ မတူညီပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကို ရှာဖွေနေကြတယ်ဆိုတာကို ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိလာခဲ့တယ်—အမှန်တရားနဲ့ အချစ်။
နေ့လယ်ခင်းတွေမှာ မင်းဟာ ကော်ဖီဆိုင်လေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စာရွက်ဖြူပေါ်ကို အရောင်တွေ လိမ်းတတ်တယ်။ ငါက မင်းဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စကားလုံးတွေကို ရှာတတ်တယ်။ မင်းရဲ့ လက်ချောင်းတွေ အရောင်စိုစိုနဲ့ လှုပ်ရှားသလို၊ ငါ့စိတ်ကလည်း စာကြောင်းတွေကြားမှာ လှုပ်ရှားနေတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ စကားမပြောဘဲ နာရီတွေ ဖြတ်သန်းသွားတယ်။ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုကပဲ ငါတို့ကို နီးစပ်စေခဲ့တယ်။
“အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲ” လို့ မင်း တစ်နေ့ မေးခဲ့တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့ မလာတာလဲ” လို့ ငါ မေးတယ်။
မင်းက မိုးရေစက်တွေကြားမှာ အသံတိတ်တိတ်နဲ့ “ငါ ထွက်သွားရမယ်” လို့ ပြောတယ်။ မင်း မိဘတွေက မင်းကို နိုင်ငံခြားကို ပညာသင်ဖို့ ပို့မယ်ဆိုတာ ငါ သိလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစကားက လေညင်းကိုတောင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံတဲ့ညမှာ ငါတို့ဟာ ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့အတွက် ပန်းချီတစ်ပုံ ပေးခဲ့တယ်—လေညင်းကြားမှာ လက်တွဲထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်။ ငါက မင်းအတွက် စာတစ်ကြောင်း ရေးပေးခဲ့တယ်—“အကွာအဝေးက အချစ်ကို မလျော့စေဘူး၊ ပိုနက်ရှိုင်းစေတယ်” လို့။
မင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ငါ့နေ့ရက်တွေက တိတ်ဆိတ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပန်းချီက နံရံပေါ်မှာ ရှိနေတယ်၊ မင်းရဲ့ အသံက လေညင်းကြားမှာ ရှိနေတယ်။ ငါ စာရေးနေဆဲ၊ မင်း ပန်းချီဆွဲနေဆဲ။ အကွာအဝေးက ငါတို့ကို ခွဲထားပေမဲ့ အချစ်ကတော့ ဆက်ထားနေတယ်။
နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ သင်္ကြန်လေညင်း ပြန်တိုက်လာတဲ့ညနေခင်းတစ်နေ့မှာ ကော်ဖီဆိုင်တံခါး ပွင့်လာတယ်။ မင်း ဝင်လာတယ်။ မိုးမရွာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲမှာ မိုးပြန်ရွာတယ်။
“ငါ ပြန်လာပြီ” လို့ မင်း ပြောတယ်။
ငါ ပြုံးပြီး “လေညင်းက မင်းနာမည်ကို အမြဲ ခေါ်နေခဲ့တာ” လို့ ပြန်ခဲ့တယ်။
အချစ်ဆိုတာ အဲ့ဒီလိုပဲ—အချိန်၊ အကွာအဝေးတွေကြားကနေတောင် ပြန်တွေ့လာနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။
အဆုံး