ယ်။ လူတွေက ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဆွဲယူပြီး လမ်းပေါ်ထွက်လာကြပေမယ့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားတွေ အမြဲတမ်း ကျန်နေတတ်ကြတယ်။ မိုးရွာမလား မရွာဘူးလား မသေချာတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ သန္တာက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သေးသေးလေးထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမ အဲဒီဆိုင်ကို မကြာခဏ မလာတတ်ပေမယ့် အလုပ်ပင်ပန်းလွန်းတဲ့နေ့တွေမှာတော့ လူနည်းနည်း၊ အသံနည်းနည်းရှိတဲ့ နေရာကို ရွေးတတ်တယ်။
သန္တာက အကောင့်အလုပ်လုပ်တဲ့ မိန်းကလေး။ နံပါတ်တွေကို ချစ်မိတဲ့သူ မဟုတ်ပေမယ့် နံပါတ်တွေကြားမှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ဖုံးထားရတာ အလေ့အကျင့်ဖြစ်နေပြီးသား။ သူမ ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဆိုင်ရဲ့ အရှေ့ဘက်စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုရဲကို ကို သတိထားမိသွားတယ်။ သူက စာအုပ်ဖတ်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ဖုန်းကြည့်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကိုင်ဘဲ မိုးမရွာသေးတဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေတာပဲ။
သူတို့ နှစ်ယောက် စကားစတင်ခဲ့တာက အလွန် သာမန်ဆန်တယ်။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက မှားပို့လာတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကြောင့်ပဲ။ ကိုရဲကိုက ပြုံးပြီး “ဒါ မင်းအတွက်ထင်တယ်” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန် သန္တာက အလေ့အကျင့်လို “ရပါတယ်” လို့ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်မိသွားတယ်။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူမ မသိလိုက်ဘူး—အဲဒီခေါင်းညိတ်မှုက သူမရဲ့ ဘဝထဲကို လူတစ်ယောက် ဝင်လာခွင့်ပေးလိုက်တာပဲဆိုတာကို။
ကိုရဲကိုက ပန်းချီဆရာဖြစ်ချင်တဲ့ လူမျိုး။ လက်တွေမှာ ဆေးစက်ခြောက်တွေ မကြာခဏ ကျန်နေတတ်ပြီး စကားပြောရင်လည်း အမြဲတမ်း စိတ်ကူးထဲမှာ တစ်ခုခု လှမ်းကြည့်နေသလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။ သူက သူ့ဘဝအကြောင်း များများ မပြောဘူး။ ဒါပေမယ့် သန္တာရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကိုတော့ စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင်တတ်တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီလို နားထောင်ပေးတဲ့အခါ ချစ်မိသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သန္တာ အဲဒီအချိန် မသိသေးဘူး။
သူတို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဆုံတဲ့နေ့တွေ ပိုများလာတယ်။ မကတိမထားဘူး၊ မချိန်းဘူး၊ ဒါပေမယ့် မတွေ့ရရင် မအေးတဲ့နေ့တွေ ဖြစ်လာတယ်။ သန္တာက အလုပ်အပြီး ပင်ပန်းလွန်းတဲ့နေ့တွေမှာ ကိုရဲကိုရဲ့ စကားနည်းနည်းကို မျှော်နေမိတယ်။ ကိုရဲကိုကလည်း ပန်းချီကား မဆွဲနိုင်တဲ့ညတွေမှာ သန္တာရဲ့ အသံကို သတိရနေမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ နာမည်မရှိဘဲ နေရာယူသွားတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုရဲကိုရဲ့ ဘဝထဲမှာ သန္တာ မသိတဲ့ အမှောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ့လက်တွေ တုန်တတ်တာက အလုပ်ပင်ပန်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ ဆေးရုံက နာမည်ရှည်ရှည် ရောဂါတစ်ခုကြောင့်။ ဆရာဝန်တွေက အချိန်ကို မသတ်မှတ်ပေးနိုင်ဘူး။ ကိုရဲကိုကလည်း မမေးတော့ဘူး။ သူ သန္တာကို ပြောလိုက်ရင် သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက တောက်ပမှု ပျောက်သွားမှာကို ကြောက်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့ သန္တာ အလုပ်နောက်ကျပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်နေ့ သွားတဲ့အခါ ကိုရဲကို မရှိတော့ဘူး။ နောက်နေ့၊ နောက်တစ်ပတ်—မရှိတော့ဘူး။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက “အမြဲလာတတ်တဲ့ လူငယ်လား” လို့ မေးတဲ့အခါ သန္တာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတယ်။ ဖုန်းနံပါတ် မရှိဘူး။ လိပ်စာ မသိဘူး။ သူ့အကြောင်း သိထားတာက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲက စကားနည်းနည်းပဲ။
လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မြို့ပြခန်းမတစ်ခုမှာ ပန်းချီပြပွဲငယ်တစ်ခု ဖွင့်ထားတာကို သန္တာ မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတယ်။ နံရံတစ်ဖက်မှာ သူမ မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲအောင် သိပ်မိတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေခဲ့တယ်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်နှစ်ခွက်၊ မိုးမရွာသေးတဲ့ ပြတင်းပေါက်၊ အလွတ်နေရာတစ်ခု။ အောက်မှာ နာမည်တစ်ခု ရေးထားတယ်—ကိုရဲကို။
ပြပွဲအဆုံးဘက်မှာ စာရွက်လေးတစ်ရွက် ကပ်ထားတယ်။ ပန်းချီဆရာ ကွယ်လွန်သွားကြောင်း၊ ဒီပြပွဲက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ရာတွေဖြစ်ကြောင်း။ သန္တာ အဲဒီစာကြောင်းတွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့အချိန် မျက်ရည်မကျခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အသက်ရှူလို့ မရတော့သလို ခံစားသွားရတယ်။ သူမ မေးချင်ခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေ အားလုံးက အခုတော့ နံရံပေါ်က ပန်းချီကားထဲမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီည သန္တာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို သွားခဲ့တယ်။ ကိုရဲကို အမြဲထိုင်တတ်တဲ့ နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ချန်ထားလိုက်တယ်။ မိုးက နောက်ကျပြီးမှ ရွာလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီမိုးဟာ သန္တာရဲ့ စိတ်ထဲက လွတ်လပ်မရနိုင်တဲ့ အလွတ်နေရာကို ဘယ်တော့မှ မဖြည့်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူမ သိနေခဲ့တယ်။
အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေ အဆုံးမပြောဘဲ ပျောက်သွားတတ်တယ်။ ကျန်ခဲ့တာကတော့ နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြန်ပြန်နာကျင်မိတဲ့ အလွတ်နေရာတစ်ခုပဲ။