မြန်မာဝတ္ထု — မိုးရွာသည့်နေ့များအကြား
အချစ်ရဖို့ ပုံကိုနှိပ်ပါ 💕
မိုးတိမ်တွေဟာ အင်းလေးကန်ပေါ်ကို မီးခိုးရောင်အလွှာအလွှာနဲ့ ဖုံးလွှမ်းလာတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ဒီဝတ္ထုက စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကန်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မိုးစက်တွေ ကျလာတဲ့အသံက သာမန်မိုးရွာ
သံမဟုတ်ဘဲ အရင်ကတည်းက စောင့်နေခဲ့သလို၊ အရင်ကတည်းက သိနေခဲ့သလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ အင်းလေးရေကန်ဘေးမှာ မွေးဖွားပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကိုမောင်ထွန်းအတွက် မိုးဆိုတာ ဘဝနဲ့ အမြဲလိုလို ဆက်စပ်နေတဲ့အရာတစ်ခုပါ။
ကိုမောင်ထွန်းဟာ ငါးဖမ်းလှေသေးသေးတစ်စင်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရေကန်ရဲ့ မီးခိုးရောင်အနက်ကို ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့အဖေက ငါးဖမ်းသူ၊ သူ့အဘိုးလည်း ငါးဖမ်းသူ၊ မျိုးဆက်သုံးဆက်လုံး ရေကန်နဲ့ မိုးနဲ့ အတူနေထိုင်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုမောင်ထွန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီဘဝက လုံလောက်သလို မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ စာအုပ်တွေကို ချစ်တယ်၊ ကမ္ဘာအပြင်ဘက်ကို သိချင်တယ်၊ မိုးတိမ်တွေ အဆုံးမှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။
မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာ သူ့အမေ ဒေါ်ခင်လေးက အိမ်ရှေ့မုတ်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ပဲဟင်းအိုးကို မွှေတတ်ပါတယ်။ မိုးရေသံ၊ အိုးမွှေသံ၊ လေညင်းသံတွေ ပေါင်းစည်းသွားတဲ့အခါ အိမ်လေးတစ်လုံးဟာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒေါ်ခင်လေးက အမြဲတမ်း ပြောတတ်ပါတယ်—“မိုးဆိုတာ သဘာဝရဲ့ စကားပြောပုံပဲ၊ နားထောင်တတ်ရင် အများကြီး သိနိုင်တယ်” လို့။
ကိုမောင်ထွန်းဟာ ကျောင်းတက်ခါစတုန်းက အင်းလေးကန်အနားရှိ အခြေခံပညာကျောင်းမှာ သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းဆရာကြီး ဦးသိန်းအောင်က စာပေကို ချစ်တတ်သူ၊ ကျောင်းသားတွေကို စာအုပ်အပြင်ဘက်ကိုလည်း ကြည့်စေချင်တဲ့သူပါ။ “စာဆိုတာ စာရွက်ပေါ်မှာပဲ မနေဘူး၊ ဘဝထဲမှာလည်း ရှိတယ်” လို့ ဆရာကြီးက အမြဲပြောတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီစကားတွေက ကိုမောင်ထွန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြစ်ချခဲ့ပါတယ်။
တစ်နေ့ မိုးသည်းထန်စွာရွာနေတဲ့အချိန်မှာ အင်းလေးရွာလေးကို မြို့ကနေ ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမနာမည်က မသီတာ။ သူမရဲ့ မိဘတွေက ဆရာဝန်အလုပ်နဲ့ ရွာကို ပြောင်းလာတာပါ။ မသီတာဟာ မြို့မှာ ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ပြီး ရေကန်ဘဝကို အစပိုင်းမှာ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ သို့ပေမဲ့ မိုးရွာတဲ့နေ့တစ်နေ့မှာ သူမက ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မိုးစက်တွေကို ကြည့်နေတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ကိုမောင်ထွန်းနဲ့ မသီတာတို့ဟာ ကျောင်းမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပါတယ်။ ကိုမောင်ထွန်းက ရေကန်အကြောင်း ပြောပြတတ်သလို မသီတာက မြို့အကြောင်း ပြောပြတတ်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ့်ဘဝကိုယ် မကျေနပ်သလို တစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာကို တစ်ယောက် စိတ်ဝင်စားနေကြတာပါ။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာ သူတို့ဟာ ကျောင်းပြီးရင် ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အနာဂတ်အကြောင်း ပြောကြတတ်ပါတယ်။
“နင်က ဘာဖြစ်ချင်လဲ” လို့ မသီတာက မေးတတ်ပါတယ်။
“စာရေးဆရာဖြစ်ချင်တယ်” လို့ ကိုမောင်ထွန်းက အလေးအနက်နဲ့ ပြန်ဖြေတတ်ပါတယ်။
မသီတာက ပြုံးပြီး “နင်ရဲ့ ရေကန်နဲ့ မိုးအကြောင်းတွေကို လူတွေ ဖတ်ရရင် ကောင်းမယ်နော်” လို့ ပြောတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီစကားက ကိုမောင်ထွန်းအတွက် အားပေးမှုတစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
နှစ်တွေကြာလာတဲ့အခါ မိုးရွာသည့်နေ့များက အရင်လို မသန်မဖြစ်တော့ပါဘူး။ ရေကန်ရဲ့ အခြေအနေက ပြောင်းလဲလာတယ်၊ လူငယ်တွေ မြို့ကို ထွက်သွားကြတယ်။ ကိုမောင်ထွန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းအချို့လည်း အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေဖို့ မြို့ကို သွားကြပါတယ်။ မသီတာလည်း မိဘတွေနဲ့အတူ မြို့ပြန်သွားရမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။
မိုးရွာတဲ့ နောက်ဆုံးနေ့တစ်နေ့မှာ ကိုမောင်ထွန်းနဲ့ မသီတာတို့ဟာ ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ မိုးရေက ပိုပြီး အေးမြလာသလို သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း အလေးအနက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
“ငါ မြို့ကို သွားရတော့မယ်” လို့ မသီတာက တိတ်တိတ်လေး ပြောပါတယ်။
ကိုမောင်ထွန်းက ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ မိုးရေကျသံကိုပဲ နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့အဖေပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခုပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ကြားလာခဲ့ပါတယ်—“ရေဆိုတာ လှိုင်းလိုပဲ၊ အမြဲ မတူဘူး” လို့။
မသီတာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကိုမောင်ထွန်းဟာ ပိုပြီး စာရေးလာခဲ့ပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေ၊ ရေကန်ဘဝ၊ လူတွေ ထွက်ခွာသွားရတဲ့ အကြောင်းတွေကို စာအုပ်ထဲမှာ ထည့်ရေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့စာတွေကို ကျောင်းဆရာကြီး ဦးသိန်းအောင်က ဖတ်ပြီး အားပေးခဲ့ပါတယ်။ “နင်ရေးတာတွေက နင့်ဘဝပဲ” လို့ ဆရာကြီးက ပြောခဲ့ပါတယ်။
နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကိုမောင်ထွန်းရဲ့ ပထမဆုံး စာအုပ် ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ စာအုပ်နာမည်က “မိုးရွာသည့်နေ့များအကြား” ပါ။ အဲ့ဒီစာအုပ်ထဲမှာ အင်းလေးကန်၊ မိုးတိမ်တွေ၊ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ ပါဝင်နေခဲ့ပါတယ်။ စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲနေ့မှာ မိုးရွာနေခဲ့ပါတယ်။
လူအုပ်ကြားထဲမှာ မသီတာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ပါတယ်။ သူမက ပြုံးပြီး ကိုမောင်ထွန်းဆီကို လာခဲ့ပါတယ်။ “နင့်အိပ်မက် ပြည့်သွားပြီနော်” လို့ သူမက ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကိုမောင်ထွန်းက မိုးရေစက်တွေ အောက်မှာ ရပ်ပြီး ရေကန်ကို စိတ်ထဲမှာ ပြန်မြင်နေခဲ့ပါတယ်။ မိုးရွာသည့်နေ့များအကြားမှာ သူ့ဘဝက ဆက်လက်စီးဆင်းနေခဲ့ပါတယ်။
အဆုံး